Zoals bekend ben ik sinds 1 februari officieel bezig met afstuderen. Uiteraard, zoals altijd bij een nieuw begin was er sprake van spanning. Na het thuiszitten van vorig jaar ben ik erachter gekomen dat spanning zich bij mij altijd specifiek uit; buikpijn.
Afgelopen vrijdag had ik een afspraak met mijn afstudeerorganisatie, niets om je zorgen over te maken, gewoon een kennismakingsgesprek en het uitspreken van verwachtingen. Het verliep goed, het was heerlijk om met iemand uitgebreid over het onderzoek te kunnen hebben en samen kijken waar de logica ontbreekt. Daarna bruisde ik van energie… ik kon niet stilzitten en al helemaal mijn mond niet houden. Het zou gewoon goed komen.
Zaterdag was de spanning er toch weer, helaas mijn eigen stomme schuld. ik was vergeten dat ik nog een vak moest volgen en de afspraak die ik had gemaakt met mijn afstudeerbegeleider voor maandag kon niet doorgaan. Sterker nog, ik was van plan elke woensdag naar Hilversum te gaan, maar nu blijkt dat er een practicum is waar ik verplicht aanwezig dien te zijn. Toen ik hier achter kwam schoot mijn buik direct in de knoop. Mijn lief moest het volledig ontgelden… en geloof me, ik was niet aardig.
Vandaag had ik dan eindelijk de laatste horde voordat ik (voor mijn gevoel) echt kon beginnen; mijn kennismaking met mijn afstudeerbegeleider. Na 3 weken te wachten op een reactie en het verschuiven van onze afspraak zou het er nu van komen, niet als het aan de NS ligt. Door een stroomstoring was ik nog een half uur te laat, shame on me!
Het gesprek verliep goed, uiteraard blijf ik eigenwijs, maar de aanleiding en het algemene model zijn goed. Er werden een paar stekelige vragen gesteld over het hoe en waarom, maar gelukkig ben ik voorbereid. Uiteindelijk is me nu duidelijk waarmee ik het beste kan beginnen. Morgen ga ik voor het eerst naar Hilversum om daar te werken. Het voelt nu ook officieel alsof ik aan het afstuderen ben, ongelofelijk.